ช่วงนี้มีเคสหนึ่งที่น่าสนใจมาก เลยอยากชวนคุยกัน

สังเกตเห็นว่ามีคนวัย 20 ต้น ๆ พอเจอไฟดับ แล้วค่อนข้างหัวเสียมาก เมื่ออินเทอร์เน็ตใช้ไม่ได้กลายเป็นเรื่องใหญ่ทันที ทั้งที่จริง ๆ มันไม่ได้อันตรายอะไรขนาดนั้น

ไม่ใช่แค่คนรุ่นใหม่ แต่คนทุกวัยก็เริ่มทำพฤติกรรมสไตล์รอไม่เป็น อย่างคุณยายที่อยากให้มีคนมาล้างแอร์ทันที แม้จะเป็นช่วงวันหยุดเทศกาลสงกรานต์ก็ตาม

ตอนแรกอาจดูเหมือนเป็นแค่นิสัยส่วนตัว

แต่พอมองลึก ๆ มันคือภาพของโลกยุคใหม่ชัดมาก

ทุกวันนี้เราอยู่ในโลกที่ทุกอย่างเร็วไปหมด

เลื่อนดู TokTok ก็ได้คอนเทนต์ทันที

เล่น Insta ก็มีอะไรใหม่ตลอด

หิวก็เรียก Grub มาได้ในไม่กี่นาที

มันเลยค่อย ๆ ฝังความคิดบางอย่างเข้าไปโดยไม่รู้ตัวว่า

อยากได้อะไร ต้องได้เดี๋ยวนั้น

พอวันไหนระบบพัง ไฟดับ เน็ตล่ม

มันเลยไม่ใช่แค่ไม่สะดวก

แต่มันกลายเป็นทนไม่ได้

ถ้ามองในเชิงพฤติกรรมจริง ๆ ปรากฏการณ์นี้มีชื่อเรียกชัดเจนเลย

มันคือ Instant Gratification หรือความเคยชินกับการได้รางวัลทันที

ผสมกับสิ่งที่เรียกว่า Dopamine Economy ซึ่งเทคโนโลยีแพลตฟอร์มต่าง ๆ แข่งกันดึงความสนใจด้วยสิ่งใหม่ ๆ ตลอดเวลา

สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาคือ Low Frustration Tolerance

หรือความสามารถในการทนต่อความไม่สะดวกที่ลดลงเรื่อย ๆ

พอรวมทุกอย่างเข้าด้วยกัน

มันเลยไม่ใช่แค่พฤติกรรมเล็ก ๆ แล้ว

แต่มันคือสิ่งที่เรียกได้ว่า

ไลฟ์สไตล์แบบรอไม่เป็น

An impatient lifestyle

ไลฟ์สไตล์ที่คุ้นเคยกับความเร็ว

คาดหวังการตอบสนองทันที

และเริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับทุกอย่างที่ต้องรอ

ซึ่งพอไลฟ์สไตล์แบบนี้มาเจอกับโลกที่ช้าอย่างอสังหาฯ

ความไม่เข้ากันมันเลยชัดขึ้นเรื่อย ๆ

พูดแบบง่าย ๆ คือ

สมองเราเริ่มไม่คุ้นกับการรอ และยิ่งรอนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกแย่มากขึ้นเท่านั้น

แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับอสังหาฯ

เกี่ยวตรง ๆ เลย

เพราะถ้าลองคิดดี ๆ

อสังหาริมทรัพย์คือหนึ่งในไม่กี่อย่างในโลกที่ยังช้าอยู่มาก

ซื้อบ้านที ต้องผ่อน 20 ถึง 30 ปี

ลงทุนคอนโด ก็ต้องรอราคา

ปล่อยเช่า ก็มีปัญหาจุกจิกตลอด

บางทีไฟดับ น้ำไม่ไหล ก็ต้องรอแก้

พูดง่าย ๆ คือ

อสังหาฯ เป็นเกมของคนที่รอเป็น

แต่ปัญหาคือ

โลกกำลังผลิตคนที่ไม่อยากรอ

สิ่งที่เริ่มเห็นชัดขึ้นคือ

คนบางกลุ่มเริ่มไม่อินกับอสังหาฯ เท่าเดิม

เพราะมันไม่ตอบโจทย์ความเร็ว

แทนที่จะถือทรัพย์ยาว ๆ

ก็ไปหาอะไรที่รู้สึกไวกว่า เช่น เทรดอะไรที่ได้เงินไวๆ ลงทุนระยะสั้นๆ

ส่วนคนที่ซื้ออสังหาอยู่เอง

ก็คาดหวังสูงขึ้นมาก

ทุกอย่างต้องพร้อม ต้องลื่น ต้องไม่มีปัญหา

แค่จะรอให้รปภ.เปิดรั้วกั้นยังไม่อยากจะรอ

แล้วพอมีอะไรสะดุดใจนิดเดียว

reaction จะมาเร็ว และแรงกว่าสมัยก่อน

ถ้าใครเป็นเจ้าหน้าที่นิติบุคคลดูแลโครงการคงจะเคยเจอบ้างกับลูกบ้านผู้น่ารักที่ปรี๊ดแตกกับเรื่องเล็กๆ

สุดท้ายมันเลยกลายเป็นโจทย์ใหญ่ของวงการนี้

เพราะตอนนี้เราไม่ได้แค่ขายที่อยู่อาศัยแล้ว

แต่เรากำลังขายประสบการณ์ (experience) การอยู่อาศัย

ในใจลูกค้ารุ่นใหม่ไม่ได้ถามแค่ว่า

ทำเลดีไหม ราคาโอเคไหม

แต่ถามมากกว่านั้นอีก

แต่เขารู้สึกว่า

อยู่แล้วมันง่ายพอไหม

มีปัญหาแล้วแก้เร็วแค่ไหน

ถ้ามองในมุมนี้

ตลาดอสังหาฯ อาจไม่ได้แย่เพราะเศรษฐกิจอย่างเดียว

แต่มันกำลังเจออีกแรงกดดันหนึ่งคือ

พฤติกรรมคนเปลี่ยน เพราะสมองคนเปลี่ยน

คนอดทนน้อยลง

แต่สินค้าอสังหายังต้องใช้ความอดทนเท่าเดิม

ก๊อกน้ำเสีย ก็ยังต้องรอช่างมาเปลี่ยน

เน็ตพัง ก็ยังต้องรอช่างมาซ่อม

ทักษะการอดทนรอของลูกค้ากลายเป็นจุดเปลี่ยนของวงการอสังหา

ช่องว่างตรงนี้แหละ

ที่ทำให้ตลาดอสังหามีโอกาสหดตัวได้แบบเงียบ ๆ

ถ้าจะสรุปแบบชวนคิดเล่น ๆ

โลกสอนให้เราชินกับคำว่าทันที

แต่อสังหาฯ ยังใช้คำว่าค่อยเป็นค่อยไป

คำถามคือ

ในอนาคต คนจะปรับตัวเข้าหาอสังหาฯ

หรืออสังหาฯ ต้องปรับตัวเข้าหาคนกันแน่

แล้วคุณล่ะ คิดว่าสุดท้ายใครต้องเปลี่ยน?

เพราะเราก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าคนทั้งโลกจะปรับเปลี่ยนไปทิศทางไหน